Acıların tam ortasındayız. Ne bir adım ilerisi ne de bir adım gerisi mümkün. Seni kanatanlar, acıya boğup gidenler, yüzünü güldürenler, kendin olmana imkan verenler, iyiler kötüler, güzeller çirkinler, doğrular yanlışlar. Hepimiz birazının tohumlarını alıp etrafa savuruyoruz.
Ölecekmiş gibi çektiğimiz bütün acılardan uyanıyoruz,
diriliyoruz tekrardan doğuyoruz ve hayat bize tekrardan dokunuyor; güzellikleriyle. Kendi kendimize kuytu köşelere çekilip hatıralara dalıyoruz, dişlerimizi sıka sıka ağlıyoruz.

Birden evet birden..  

Aklımıza gelen ufak bi’ anda yine bitmedi bitemedi diyoruz. Gelgitlerimizin haddi hesabı yok,
biz yokuz,
duygularımız yok,
etrafımızda kimse yok.
Bir gün geliyor ve başımızı kaldırıp bu defa son bulacak diyoruz. Gözlerimizi kapatıp derin bir nefes alıyoruz. Şükür diyoruz olan olmayan her şeye, beni ben yapan her şeye şükür diyoruz. Sonra mucizelere inanıyoruz...
İçimi temizleyen mucize sen bana hep hoş gel.. Benim yolum seninle aydınlık olacak.


Selam ve dua ile..







*17.02.2016 tarihli yazıdan revize.